Het is nu zo feb 18, 2018 6:21 am

Alle tijden zijn GMT + 1 uur




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 6 berichten ] 
Auteur Bericht
 Berichttitel: Zelfstandig?
Geplaatst: wo jul 13, 2016 4:43 pm 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: wo jan 09, 2013 8:26 am
Berichten: 400
Woonplaats: Ede
Hallo,

ik merk de laatste tijd dat ik wat geïrriteerd raak thuis. Mijn ouders doen ontzettend hun best en dat hebben ze altijd gedaan. Ik weet dat ze alles goed bedoelen en me alleen maar willen helpen. Ik hou ontzettend veel van ze, maar de laatste tijd merk ik gewoon dat het iets minder goed gaat.

Ze willen me soms iets té graag helpen, naar mijn idee. Soms heb ik het idee dat ik gewoon niet genoeg ruimte heb hier. Ik krijg niet eens de kans om iets te vergeten want ik word door mijn ouders overal aan herinnerd. Soms kom ik thuis en dan heeft mijn moeder alles op mijn bureau neergelegd waarvan ze vindt dat ik het moet opruimen (mijn kamer is altijd netjes, als er al rommel ligt is het maar een ding ofzo zoals bijvoorbeeld een pen of een schoolboek). Maar dan legt ze het ook zo neer dat ik het ook absoluut niet kan laten liggen en wel wordt gedwongen het op te ruimen.
Ook zoek ik soms een kledingstuk en dan kan ik het nergens vinden, blijkt dat mijn moeder het in de was gedaan heeft. Ik had dan net besloten dat ik dat die dag graag aan wilde (de reden dat ik het niet in de wasmand gooi is omdat het prima nog een keer gedragen kan worden).
Het zijn kleine dingen, maar ze geven me het gevoel dat ik klem zit. Ik wil graag zelfstandiger worden, maar het werkt gewoon niet als ik daar (voor mijn gevoel) de kans niet toe krijg. Natuurlijk laten ze me veel meer dingen zelf beslissen dan vroeger, maar het zit hem juist in de kleine, onopvallende dingen die maken dat ik me hier een beetje opgesloten voel.

Na de zomervakantie ga ik kijken naar alle opties die er zijn om eventueel op mezelf te gaan wonen. Hier denk ik al een tijdje over na en heb het er ook al weleens met mijn ouders over gehad. Maar tot die tijd moet ik het hier toch nog volhouden zonder dat ik me constant overal aan irriteer. Nu weet ik dat ik snel geïrriteerd kan zijn, maar de laatste tijd is het echt erger dan normaal en ik denk echt dat het goed voor ons allemaal is als we iets meer afstand van elkaar kunnen nemen. Ik vind het doodeng en ik ga het hier zeker missen, maar ik heb het echt nodig en ik ben er klaar voor.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken. Mijn vraag is of jullie tips hebben om zolang ik nog thuis woon (misschien is het wel niet mogelijk om volgend jaar al te gaan) om toch op de een of andere manier iets meer die zelfstandigheid te creëren? Want daar ben ik echt heel erg aan toe. Ik heb al wel eens aan mijn moeder gevraagd of ze zich misschien iets minder zou willen bezig houden met hoe mijn kamer eruit ziet etc. maar dit snapt ze gewoon niet zo goed. Ik snap ook wel waarom ze het niet begrijpt, maar toch vind ik het lastig.

Alvast bedankt!
Kimberly


Omhoog
   
 
 Berichttitel: Re: Zelfstandig?
Geplaatst: wo jul 13, 2016 5:18 pm 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: di apr 26, 2016 12:42 pm
Berichten: 69
Woonplaats: Duitsland, NRW
Vroeger had men initiatie voor de overgang naar de volwassenheid. Dat is niet alleen belangrijk voor de jong-volwassene, maar eveneens voor de ouders zelf. Het is de maatschappelijke bevestiging dat men geen kind meer is. En aangezien men geen kind meer is, heeft men ook geen ouders meer. Men heeft natuurlijk nog wel vader en moeder of is wel nog zoon of dochter. Maar de ouder-kind-verhouding houdt op te bestaan.

In zekere kulturen werd die overgang dan ook als een stervensceremonie beleeft, waarbij de "kinderen" werden ontrukt, "ontvoerd" buiten de gemeenschap, de ouders een rouwproces doorgingen, en bij de terugkomst van de voormalige kinderen, werden deze door de gemeenschap en de ouders zelf als vreemden welkom geheten.
Dit als illustratie hoe verregaand die overgang beleefd kan worden en om duidelijk te maken hoe het is als ouders tot het besef te komen dat men geen kinderen meer heeft.

Ik wil hier niet al te diep erop in gaan hoe psychologisch belangrijk deze "ontrukking" is. Het ouderschap is in feite een paradox. Enerzijds dient men het kind te beschermen tegen de gevaren van de buitenwereld, en tegelijkertijd dient men het kind erop voor te bereiden om zelfstandig in de buitenwereld terecht te kunnen komen, en dat gaat nu eenmaal gepaard met het blootstellen aan de gevaren van buitenaf. Het is een weg om het kind vrij te laten, anders gezegd ook los te laten.


Ik denk dat het belangrijk is om afspraken te maken met je vader en moeder hoe jullie het samenleven onder één dak wilt regelen.
Je kunt heft zo regelen dat je werkelijk als een vreemde een kamer betrekt, waarvoor je dan ook huur betaald. Jezelf verlangt dat je kamer privaat terein is en dus ook niet betreden mag worden. Je zorgt zelf voor de orde en netheid van de kamer, hebt misschien zelf eigen poets materiaal.
Probeer misschien eerst eens voor jezelf voor te stellen indien je werkelijk ergens bij vreemden zou een kamer huren, hoe je denkt dat je privaatsfeer kunt bewaren en een vriedelijke sfeer te scheppen.

Maar ik denk ook dat intermenselijke verhouding tussen jouw en jouw vader en moeder het meest bepalend is hoe je goed deze tijd doorkomt, Maar dat is ook heel erg afghankelijk van de jullie persoonlijkheden.
Ikzelf heb in de laatste jaren die ik bij mijn ouders woonde voornamelijk thuis in mijn kamer doorbracht en slechts weinig in de huiskamer. Als je alleen woont breng je ook niet iedere dag het grootste deel van je vrije tijd bij je vader en moeder door. Misschien wil je ook niet dat zij weten wat je plannen zijn, alhoewel het goed is dat ze weten dat je voorbeeld een langere tijd niet thuis zult zijn enz.

Ik hoop dat ik je hiermee enkele vruchtbare denkaanzetten heb kunnnen geven.

_________________
Mijn speciaalgebieden zijn:
Kosmoterie - werelbeschouwelijke filosofie
Germaanse Geneeskunde
Atlantis


Omhoog
   
 
 Berichttitel: Re: Zelfstandig?
Geplaatst: vr jul 15, 2016 9:18 pm 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: vr mei 01, 2015 9:30 am
Berichten: 110
MM

Hallo . Hier wil ik graag op reageren .
Ik ben sinds kort 45 jaar en onze zoon wordt in december 21 .
Sinds 5 maanden heeft hij ook verkering . Ik kan me jouw situatie voor stellen .
Mijn moeder is ook zo opruimerig . Ik laat mijn zoon zijn eigen kamer zoals ie is . Hij maakt zijn bed niet op en overal ligt of slingert wel wat . Ook stofvegen en stofzuigen is zijn eigen verantwoordelijkheid .Sinds hij verkering heeft is zijn kamer netter .Ik moet daar stiekem wel om lachen samen met mijn man . Alleen als lege glazen en blikjes rondslingeren zeg ik er af en toe wat van , of ruim ze zelf ff op. Ik wil hem een zo ruim mogelijk leven geven , maar regels in huis gelden .Ook als ik vraag om eens wat te doen ( en dat is echt niet vaak ) te stofzuigen beneden vind ik het normaal dat er mee word geholpen .Ik sta dan niet te springen dat het bv. direct moet maar wel binnenkort . En dat gaat prima zo . En iedere dag na het eten moet ie de vaat inladen . Hij woont nog altijd graag thuis . En ik probeer er ook die paar jaartjes nog wat moois van te maken . Ik heb niet het gevoel dat ik mijn zoon kwijt raak . Hij woont in mijn hart en dat is voor altijd .Ik hoop dat hij altijd gezond en gelukkig mag blijven .Wij doen gewoon niet moeilijk onder elkaar en dat scheelt gewoon .
Je hebt niemand in je leven , je krijgt ze te leen . Ik respecteer onze zoon zoals ie is , en hij respecteert ons .

BB lady wellness

_________________
Call me a bloody witch I am all
that and more .But I can look in
the mirror and say I have lived .

With love lady wellness


Omhoog
   
 
 Berichttitel: Re: Zelfstandig?
Geplaatst: za jul 16, 2016 10:54 pm 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: do jun 06, 2013 11:30 pm
Berichten: 655
Woonplaats: IJmuiden
Een tip van mij: trek het je niet van je ouders aan. Het is inderdaad vervelend, maar je weet dat ze het vast goed bedoelen. Of je nou jong of oud bent, voor jou ouders blijf je altijd hun kind want je bent immers hun kind. Misschien kan je vriendelijk vragen of ze jou eerst graag toestemming zouden willen geven alvorens het betreden of opruimen van je slaapkamer. Probeer in ieder geval, zolang je bij je ouders woont, het gewoon voor lief te nemen als ze je weer eens de kleding in de wasmand doen of het gedoe met opruimen,. het zij nu even zo..

Het is goed dat je voor een eigen huis aan het kijken bent. Maak het er je hobby van! Zelf deed ik dit door mij zoveel mogelijk in te schrijven: bij de woningbouwvereniging, bij stichting eigen huis en haard en ik kocht meerdere lotingen/ opties voor diverse woningen.

Ik en mijn zus zijn het huis uit en we komen vaak bij elkaar in het ouderlijke huis. Mijn zus soms alleen en soms met haar vriend tijdens het avondeten en de sfeer is altijd goed en stukken beter. Ikzelf was serieus een zeer moeilijk kind, maar de verstandhouding tussen mijn ouders en ik is flink verbeterd sinds ik op mijzelf woonde. Een eigen huis/ rustplek deed mij echt wonderen.

https://www.youtube.com/watch?v=6h_cqckR7Kc ~voor jou :P

_________________
Doe wat je wilt, kletsen doen ze toch


Omhoog
   
 
 Berichttitel: Re: Zelfstandig?
Geplaatst: vr nov 18, 2016 10:35 am 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: di mei 31, 2016 10:52 am
Berichten: 49
Woonplaats: Westervoort
Wauw Kimberley! Jouw verhaal lezen was alsof ik mijn eigen verhaal van vroeger zat te lezen!

Ik was een zeer moeilijk kind. Bij mij kwam het vooral omdat ik gewoon geen rust kreeg. Mijn ouders zaten constant achter mij aan en op school had ik het ook niet makkelijk. Ik uitte mijn ongenoegen in agressief gedrag thuis en heb o.a. mijn zusje met haar gezicht op het stenen aanrecht gesmeten waarna zij vervolgens naar de tandarts moest.... (Ik werd langzaamaan de Hulk...iets in mijn verleden waar ik absoluut niet trots op ben.) Ik ben een rustige, lieve vrouw die vroeger nogal verlegen en terughoudend was. Vanwege mijn eczeem ben ik m'n jeugd lang gepest op verschillende scholen. (lees: van m'n 9de tot m'n 16de in elkaar geslagen, mijn spullen werden gejat en kapot gemaakt, ik kreeg elke dag te horen hoe lelijk is was etc. ) Zodra ik thuis kwam, en mijn familie ook nog eens moeilijk ging doen om simpele dingen, dan knapte er iets in mij.

Op mezelf gaan was een droom. Financieel allereerst niet haalbaar en daarom vluchtte ik in relaties (samen was het wel te betalen) die uiteindelijk toch niet zouden werken omdat ik niet mezelf bij m'n exen kon zijn. Pas vanaf 2013, toen ik mijn huidige baan kreeg, werd m'n leven een stuk fijner. Het contact met mijn ouders is nu ook een stuk beter en ik heb geen last meer van agressief gedrag, laat staat dat ik me niet prettig voel in mijn huidige situatie.

Ik denk dat wat Konrad zegt belangrijk is.: "Ik denk dat het belangrijk is om afspraken te maken met je vader en moeder hoe jullie het samenleven onder één dak wilt regelen." Je kunt inderdaad het ook zo regelen dat je je kamer huurt etc, maar misschien krijg je dan rare situaties omdat niet iedereen even gemakkelijk aan zoiets kan wennen.

Ik zou eerst alle mogelijkheden heel goed overdenken. Op jezelf gaan is zowel financieel als geestelijk een hele onderneming. En praat met je ouders, ook al lijken ze het niet te begrijpen. Mijn moeder en ik hebben nooit een goede band gehad. Mijn vader en ik trouwens ook niet...Maar sinds ik uit huis ben heeft ze last van het lege nest syndroom. Zodra ze me ziet begint ze al bijna te huilen. Vervolgens word ik mega geknuffeld en gekust.... Ik laat haar dan maar even gaan. Kennelijk heeft ze het nodig! :P

Veel mensen praten niet over hun gevoelens. - Bij ons thuis was het bijvoorbeeld altijd een taboe om over je gevoelens te praten.- Maar praten zorgt voor rust en duidelijkheid!

Ik wens je heel veel succes. Ben je overigens onderhand op jezelf of hebben jullie een andere oplossing gevonden?

Warme groet, Maartje

_________________
~ Light of eye and soft of touch, speak you little, listen much. ~
~ Honor the Old Ones in deed and name, let love and light be our guides again. ~


Omhoog
   
 
 Berichttitel: Re: Zelfstandig?
Geplaatst: di maart 07, 2017 7:51 am 
Avatar gebruiker

Geregistreerd: wo jan 09, 2013 8:26 am
Berichten: 400
Woonplaats: Ede
Hoi hoi!

Ik ben al een tijdje niet meer online geweest maar alsnog bedankt voor jullie reacties <3 Heftig verhaal, Maartje :( Ik ben echt heel erg blij voor je dat het nu allemaal een stuk beter gaat! Zelf heb ik wel een goede band met mijn ouders etc., maar mijn moeder is nou eenmaal wat bemoeizuchtig en haar vriend kan nogal snel boos zijn (vaak niet op mij, maar op mijn zusje) en met vijf drukke mensen op een flatje is jaren goed gegaan, maar het werd nu toch wat te krap.

Ik heb ook maanden samen met mijn vriend gezocht naar een plek voor ons tweeën maar i.v.m. zijn werk een heel stuk bij mij vandaan en geen mogelijkheid om ergens in het midden te gaan wonen (door heel veel redenen) hebben we dat plan toch nog maar even voor ons uit geschoven.

Máár, daardoor was ik zo bezig met het zoeken naar een eigen plek, dat ik dat eigenlijk toch wel door wilde zetten. Nu heb ik mijn eigen kamertje :) Nog redelijk dicht bij mijn ouders in de buurt dus ik ga zo op visite. Ik heb absoluut geen spijt van mijn keuze gehad. Ik zit hier heerlijk en heb echt veel meer rust aan mijn hoofd :)


Omhoog
   
 
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 6 berichten ] 

Alle tijden zijn GMT + 1 uur


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
cron


Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group              Based on a design by QuakeZone
phpBB.nl Vertaling